İlk sentetik böcek ilâcı olan DDT (veya dikloro-difenil-trikloretanolan) ilk olarak 1873 yılında bir Alman bilim adamı tarafından formüle edildi. DDT'nin bu mucidi, formüle ettiği bu şeyin bir böcek ilâcı olabileceğini farketmedi. Bu kimyasal 1939 yılında İsviçreli Paul Hermann Müller tarafından yeniden-keşfedildi.

Müller'in amacı kusursuz bir böcek ilâcı bulmaktı ve DDT'nin bu yöndeki etkisini ortaya koyması, çığır açan bir buluş olarak ilân edildi. Müller 1948 yılında bu mucize bileşik üzerine yaptığı çalışmasıyla, temelde bu bileşiğin sıtma ve tifo gibi haşere kaynaklı hastalıkları azaltmada önemli bir etkisi olmasından dolayı fizyoloji ve tıp dalında Nobel Ödülü ile ödüllendirildi.